De titel van deze post zal wellicht wat wenkbrauwen doen rijzen, maar nu ik steeds meer migrainepatiënten leer kennen vermoed ik toch een rode draad in onze persoonlijkheden.

Wat ik zie is perfectionisme. Ik zie ook hoge sensitiviteit en ik zie daadkracht. Ik zie, dat de meeste migrainepatiënten in verzet zijn tegen hun ziekte en de onderste steen boven willen krijgen om een middel te vinden hen te genezen.

Wat gebeurt er als we dit verzet opgeven? Als we leren accepteren, dat we deze aandoening hebben? Als we leren hiermee om te gaan en hoe we het leven voor onszelf, maar ook voor onze omgeving dragelijker kunnen maken?

Wat zou hiervoor nodig zijn?